Deze website maakt gebruik van Cookies. Wilt U meer weten?
ACCEPT
‘Het was spannend en waardevol’
Rodensio bracht vakantie door in zijn geboorteland Suriname
Het was een reis waarnaar hij maanden had uitgekeken: de terugkeer naar zijn geboorteland Suriname voor een veertiendaagse vakantie en een weerzien met zijn pleegfamilie. Het werd een onvergetelijk avontuur, waarop hij nu – een paar maanden later – met een heel goed gevoel terugkijkt. ,,Het was spannend en waardevol.”
In een van de nieuwe ruimtes op de locatie in Loenen vertelt Rodensio (33) zijn verhaal. Aan de muur hangt een grote foto die drie jaar terug is gemaakt nadat de helden van Oranjeborg wandelend of fietsend de top van de Mont Ventoux hadden bereikt. ,,Kijk, daar sta ik”, zegt hij, wijzend naar de groep. De beklimming van de ‘kale berg’ in Zuid-Frankrijk past goed bij zijn levensverhaal: een zware reis vol ontberingen, maar uiteindelijk het geluksmoment ervaren dat doorzettingsvermogen loont.
Hij maakt een ontspannen indruk. Draagt een trainingsjack met het KNVB-logo. Ooit stond hij bekend als een talentvolle voetballer. Nu woont hij al weer een groot aantal jaren bij Oranjeborg. Het is een veilige plek waar hij zich gezien en gewaardeerd voelt. ,,Suriname voelde als thuiskomen, maar na twee weken was het ook goed om weer terug te gaan. Het is hier fijn.”
In het gesprek durft hij zich kwetsbaar op te stellen. Hij is eerlijk en transparant. Vertelt bijvoorbeeld dat er al eerder plannen waren voor een reis naar Paramaribo, maar dat hij een terugval heeft gehad en zich daardoor opnieuw moest bewijzen. ,,Foute vrienden, die van uitgaan hielden”, klinkt het, wanneer hij erover praat. Ze troffen hem op een kwetsbaar moment. ,,Ik ben weggelopen, heb gebruikt en gedronken.” Terug in de veilige omgeving aan de Beekbergerweg komt al snel het berouw. ,,Ik voelde me schuldig tegenover mijn familie en tegenover Wout. Ik moest daarna zes, zeven maanden bewijzen dat ik het wél kon.”
Wout is Wout van den Broek, de locatiemanager in Loenen die Rodensio begeleidt in de vroege ochtend van dinsdag 16 juni wanneer hij afreist naar Schiphol. Er is een periode van hoop en twijfel aan voorafgegaan. ,,Er kwam heel veel spanning bij kijken”, vertelt Rodensio. ,,Ik heb erover gesproken met Minke (Breukink, red.). Zij stelde me gerust en zei dat ik gewoon mijn ding moest doen en er vooral van moest genieten.” Zijn gedachten gaan in aanloop naar de reis regelmatig terug naar die donkere periode in zijn leven, wanneer hij – nadat hij is gepakt omdat hij bolletjes heeft geslikt – zes maanden in een Franse cel is beland. ,,Ik had spanning dat ik die jongens van toen misschien weer zou tegenkomen.”
Nadat hij om twee uur ’s ochtends wakker is geworden van de wekker kan het avontuur beginnen. ,,De koffer had ik al ingepakt, ik hoefde me alleen nog maar te douchen en aan te kleden.” Op Schiphol merkt Wout dat de reiziger met bestemming Paramaribo toch niet geheel gerust is. Hij omzeilt de beveiligingscontrole om Rodensio niet alleen te laten, maar die actie wordt niet gewaardeerd door de marechaussee. Het zijn anekdotes die het goed doen op een verjaardag, maar op dat moment voor wat stagnatie zorgen. Uiteindelijk loopt de bewoner van Oranjeborg alleen met zijn boardingpass naar de gate om even later plaats te nemen in het KLM-toestel dat hem naar zijn vaderland zal brengen. ,,Ik was een beetje achterdochtig, bang dat ik misschien lastig gevallen zou worden”, omschrijft hij zijn gevoel van dat moment.
Ook tijdens de vlucht kijkt hij regelmatig om zich heen om zich ervan te verzekeren dat er geen mensen aan boord zijn die misschien slechte bedoelingen met hem hebben. ,,Ik heb het ook wanneer ik Rotterdam ben.” Het is zowel tijdens de vlucht als na aankomst op de luchthaven in Paramaribo voortdurend balanceren op een dun koord: aan de ene kant het euforische gevoel van het vooruitzicht herenigd te worden met zijn pleegfamilie, aan de andere kant het verleden dat hij met zich meedraagt en dat juist op dit soort momenten voor onrust en spanning zorgt.
Wanneer hij eenmaal voet op Surinaamse bodem heeft gezet is hij vooral blij. ,,Eindelijk in Suriname.” Het is een groot aantal jaren terug dat hij er voor het laatst was. Het voelt als thuiskomen. Rodensio wordt op de luchthaven in de armen gesloten door zijn pleegouders en pleegbroer. Dat ook zijn neef uit Rotterdam er is maakt het extra feestelijk. Het is voor het eerst dat hij tijdens zijn reis bevrijd is van alle zorgen. ,,Suriname is mijn thuis: de sfeer, het eten, de natuur, de mensen. Ik voelde me direct weer thuis.”
De twee weken die volgen zijn onbetaalbaar. Slecht één keer voelt hij zich niet op zijn gemak. Dat is wanneer hij alleen in een winkelcentrum is. Hij belt naar huis belt dat hij graag opgehaald wil worden. Verder is het vooral één groot feest: de activiteiten die worden ondernomen, de heerlijke Surinaamse gerechten, het gezamenlijk kijken naar het WK-voetbal. Rodensio doet wat Minke hem heeft geadviseerd: genieten. Op zijn mobiele telefoon laat hij prachtige foto’s zien die zijn gemaakt op het moment dat hij heeft paardgereden. ,,Mijn pleegvader heeft koetsen en paarden, die worden ingezet bij trouwerijen en begrafenissen. Ik vind het leuk om paard te rijden.”
De dagen vliegen voorbij. Rodensio laat zich een nieuw kapsel aanmeten en in zijn nek heeft hij een tattoo laten zetten die herinnert aan deze onvergetelijke vakantie. Suriname zit voor altijd in zijn hart. Toch vindt hij het niet erg om na veertien dagen terug te gaan naar Nederland. Terug naar Oranjeborg. ,,Je kunt Suriname niet vergelijken met zoals het hier is. Er is veel corruptie. De hulp die ik hier krijg is daar niet. Daar word je aan je lot overgelaten. Daarom voelde het goed om terug te gaan. Loenen is voor mij een vertrouwde plek geworden. Ik ben gelukkig hier. Op Schiphol werd ik er bij de douane uit gepikt. Ik heb eerlijk verteld over alles wat ik heb meegemaakt en waar ik nu leef. ‘Ik denk wel dat jij je leven hebt veranderd’, was de reactie.”
Dat laatste is zeker het geval. Rodensio heeft spijt van zijn onlangs begane misstap (,,Ik heb geen contact meer met die jongens”) en probeert er elke dag het beste van te maken op de locatie aan de Beekbergerweg. ,,Ik ben blij dat de familie weer contact met mij zoekt. Ze zien dat het goed met mij gaat. Ik heb veel dingen meegemaakt, ik heb nu rust. De reis naar Suriname was fantastisch. Volgend jaar wil ik graag weer. Ik ben jarig op 21 april. Hopelijk kan ik mijn verjaardag in Paramaribo vieren…”
Tekst: Flip Vellinga
Geplaatst: 28-10-2026
In een van de nieuwe ruimtes op de locatie in Loenen vertelt Rodensio (33) zijn verhaal. Aan de muur hangt een grote foto die drie jaar terug is gemaakt nadat de helden van Oranjeborg wandelend of fietsend de top van de Mont Ventoux hadden bereikt. ,,Kijk, daar sta ik”, zegt hij, wijzend naar de groep. De beklimming van de ‘kale berg’ in Zuid-Frankrijk past goed bij zijn levensverhaal: een zware reis vol ontberingen, maar uiteindelijk het geluksmoment ervaren dat doorzettingsvermogen loont.
Hij maakt een ontspannen indruk. Draagt een trainingsjack met het KNVB-logo. Ooit stond hij bekend als een talentvolle voetballer. Nu woont hij al weer een groot aantal jaren bij Oranjeborg. Het is een veilige plek waar hij zich gezien en gewaardeerd voelt. ,,Suriname voelde als thuiskomen, maar na twee weken was het ook goed om weer terug te gaan. Het is hier fijn.”
In het gesprek durft hij zich kwetsbaar op te stellen. Hij is eerlijk en transparant. Vertelt bijvoorbeeld dat er al eerder plannen waren voor een reis naar Paramaribo, maar dat hij een terugval heeft gehad en zich daardoor opnieuw moest bewijzen. ,,Foute vrienden, die van uitgaan hielden”, klinkt het, wanneer hij erover praat. Ze troffen hem op een kwetsbaar moment. ,,Ik ben weggelopen, heb gebruikt en gedronken.” Terug in de veilige omgeving aan de Beekbergerweg komt al snel het berouw. ,,Ik voelde me schuldig tegenover mijn familie en tegenover Wout. Ik moest daarna zes, zeven maanden bewijzen dat ik het wél kon.”
Wout is Wout van den Broek, de locatiemanager in Loenen die Rodensio begeleidt in de vroege ochtend van dinsdag 16 juni wanneer hij afreist naar Schiphol. Er is een periode van hoop en twijfel aan voorafgegaan. ,,Er kwam heel veel spanning bij kijken”, vertelt Rodensio. ,,Ik heb erover gesproken met Minke (Breukink, red.). Zij stelde me gerust en zei dat ik gewoon mijn ding moest doen en er vooral van moest genieten.” Zijn gedachten gaan in aanloop naar de reis regelmatig terug naar die donkere periode in zijn leven, wanneer hij – nadat hij is gepakt omdat hij bolletjes heeft geslikt – zes maanden in een Franse cel is beland. ,,Ik had spanning dat ik die jongens van toen misschien weer zou tegenkomen.”
Nadat hij om twee uur ’s ochtends wakker is geworden van de wekker kan het avontuur beginnen. ,,De koffer had ik al ingepakt, ik hoefde me alleen nog maar te douchen en aan te kleden.” Op Schiphol merkt Wout dat de reiziger met bestemming Paramaribo toch niet geheel gerust is. Hij omzeilt de beveiligingscontrole om Rodensio niet alleen te laten, maar die actie wordt niet gewaardeerd door de marechaussee. Het zijn anekdotes die het goed doen op een verjaardag, maar op dat moment voor wat stagnatie zorgen. Uiteindelijk loopt de bewoner van Oranjeborg alleen met zijn boardingpass naar de gate om even later plaats te nemen in het KLM-toestel dat hem naar zijn vaderland zal brengen. ,,Ik was een beetje achterdochtig, bang dat ik misschien lastig gevallen zou worden”, omschrijft hij zijn gevoel van dat moment.
Ook tijdens de vlucht kijkt hij regelmatig om zich heen om zich ervan te verzekeren dat er geen mensen aan boord zijn die misschien slechte bedoelingen met hem hebben. ,,Ik heb het ook wanneer ik Rotterdam ben.” Het is zowel tijdens de vlucht als na aankomst op de luchthaven in Paramaribo voortdurend balanceren op een dun koord: aan de ene kant het euforische gevoel van het vooruitzicht herenigd te worden met zijn pleegfamilie, aan de andere kant het verleden dat hij met zich meedraagt en dat juist op dit soort momenten voor onrust en spanning zorgt.
Wanneer hij eenmaal voet op Surinaamse bodem heeft gezet is hij vooral blij. ,,Eindelijk in Suriname.” Het is een groot aantal jaren terug dat hij er voor het laatst was. Het voelt als thuiskomen. Rodensio wordt op de luchthaven in de armen gesloten door zijn pleegouders en pleegbroer. Dat ook zijn neef uit Rotterdam er is maakt het extra feestelijk. Het is voor het eerst dat hij tijdens zijn reis bevrijd is van alle zorgen. ,,Suriname is mijn thuis: de sfeer, het eten, de natuur, de mensen. Ik voelde me direct weer thuis.”
De twee weken die volgen zijn onbetaalbaar. Slecht één keer voelt hij zich niet op zijn gemak. Dat is wanneer hij alleen in een winkelcentrum is. Hij belt naar huis belt dat hij graag opgehaald wil worden. Verder is het vooral één groot feest: de activiteiten die worden ondernomen, de heerlijke Surinaamse gerechten, het gezamenlijk kijken naar het WK-voetbal. Rodensio doet wat Minke hem heeft geadviseerd: genieten. Op zijn mobiele telefoon laat hij prachtige foto’s zien die zijn gemaakt op het moment dat hij heeft paardgereden. ,,Mijn pleegvader heeft koetsen en paarden, die worden ingezet bij trouwerijen en begrafenissen. Ik vind het leuk om paard te rijden.”
De dagen vliegen voorbij. Rodensio laat zich een nieuw kapsel aanmeten en in zijn nek heeft hij een tattoo laten zetten die herinnert aan deze onvergetelijke vakantie. Suriname zit voor altijd in zijn hart. Toch vindt hij het niet erg om na veertien dagen terug te gaan naar Nederland. Terug naar Oranjeborg. ,,Je kunt Suriname niet vergelijken met zoals het hier is. Er is veel corruptie. De hulp die ik hier krijg is daar niet. Daar word je aan je lot overgelaten. Daarom voelde het goed om terug te gaan. Loenen is voor mij een vertrouwde plek geworden. Ik ben gelukkig hier. Op Schiphol werd ik er bij de douane uit gepikt. Ik heb eerlijk verteld over alles wat ik heb meegemaakt en waar ik nu leef. ‘Ik denk wel dat jij je leven hebt veranderd’, was de reactie.”
Dat laatste is zeker het geval. Rodensio heeft spijt van zijn onlangs begane misstap (,,Ik heb geen contact meer met die jongens”) en probeert er elke dag het beste van te maken op de locatie aan de Beekbergerweg. ,,Ik ben blij dat de familie weer contact met mij zoekt. Ze zien dat het goed met mij gaat. Ik heb veel dingen meegemaakt, ik heb nu rust. De reis naar Suriname was fantastisch. Volgend jaar wil ik graag weer. Ik ben jarig op 21 april. Hopelijk kan ik mijn verjaardag in Paramaribo vieren…”
Tekst: Flip Vellinga
Geplaatst: 28-10-2026
Terug